Το κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο

Μια φορά και έναν καιρό σε κάθε χωριό που πήγαινες έβρισκες τις ηλικιωμένες κυρίες να μαζεύονται στα γειτωνικά σπίτια και να πίνουν το καφεδάκι τους και κουβεντιάζοντας. Όταν ήμουν παιδάκι λοιπόν και τις άκουγα στην αυλή της γιαγιάς μου παρατήρησα ότι έπαιζαν ένα παιχνίδι. Μη φανταστήτε πως έτρεχαν και πήδουσαν πίσω από μια μπάλα. Όχι τίποτα άλλο αλλά με τα παντοφλάκια και τα αρθριτικά θα είχαμε άλλα τρεχάματα. Το παιχνίδι τους αν είχε ένα όνομα θα ήταν το "άντι-Πολυάννα". Το κοριτσάκι αυτό του ομώνυμου βιβλίου προσπαθούσε πάντα να βρίσκει ένα πράγμα το οποίο θα την έκανε ευτυχισμένη σε κάθε κατάσταση. Οι γιαγιούλλες μας όμως θέλαν να πρωτοτυπίσουν και είπαν ας φτιάξουμε το παιχνίδι όπου σε κάθε κατάσταση δε θα έχουμε καμία ευχαρίστηση! Θα διαγωνιζόμαστε στο ποιά είναι πιο άρρωστη/ έχει τα παραπάνω προβλήματα υγείας- οικονομικών- παιδιών κλπ. - Να το κάνουμε ακόμια πιο δύσκολο! είπε μια άλλη...Μέσα στο παράπονο μας ότι όλα πάνε στραβά και δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα να κρατήσουμε το παλιό μας παιχνίδι του ποια είναι η πιο σπουδαία/ πιο αγαπητή στους γύρω. Ωραίος συνδιασμός είχε και παραπάνω σασπένς!
Στην αρχή παραξενεύτηκα και ρώτησα τη μαμά μου γιατί κάποιος να παίζει ένα τέτοιο παιχνίδι και μου απάντησε ότι είναι λόγω ηλικίας και αδράνειας. Την στιγμή εκείνη ικανοποιήθηκε η περιέργεια μου και μάλιστα έσπαγα πλάκα να τις ακούω. Τώρα όμως τα'χω παίξει! Δεν έπαιζαν τάβλι καλύτερα?? Το παιχνίδι αυτό έγινε πιο γνωστό στις μικρότερες ηλικίες από ότι παλιά και μάλιστα πήρε τρομερές διαστάσεις, τόσες που σε λίγο θα το δούμε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πόση κλάψα γύρω μας από πολύ νέους ανθρώπους? Άκουγα λοιπον προχτές δυο 25ριδες να μαλώνουν ότι ο ένας δεν έχει αυτό αλλά ο άλλος δεν έχει εκείνο και ξέρεις πόσο πιο σημαντικό είναι το πρόβλημα του Β από του Α. Περιττό να πω ότι κανείς δεν είχε κανένα ουσιαστικό πρόβλημα αλλά αλοίμονο σου αν τολμήσεις και πεις κουβέντα. " Δεν καταλάβεις γι αυτό μιλας".
Από πότε ο κόσμος προτιμάει να είναι μίζερος αντί χαρούμενος δεν κατάλαβα. Αυτό που με τρομάζει όμως είναι που έπιασα τον εαυτό μου ουκ ολίγες φορές να είναι πρωταθλητής στο άντι-Πολυάννα. Περιμένω το βραβείο κιόλας που τελικά δεν έχει καμία σχέση με μετάλιο και θαυμασμό, αντιθέτως έρχεται σε συκευασία μια ωραιότατη καταθληψούλλα δικής μου παραγωγής πάντοτε και οίκτο συνοδευόμενο από "φτου φτου μακρυά από μας¨ από τους εκλεκτούς φίλους και συνεργάτες.
Διότι αν δεν έχεις ΤΟ πρόβλημα δεν είσαι ιν! Και οι καϊμένες οι γιαγιούλλες δεν πήραν ούτε τα χρήματα για τα πνευματικά δικαιώματα του παιχνιδιού. Άσε που έρχονται τελευταιές και καταϊδρωμένες! Μήπως αν γραφόταν η Πολυάννα τώρα να προτιμούσε το κρυφτό???